Ezra

De historische boeken Ezra, Nehemia en Esther beschrijven Israëls geschiedenis na de ballingschap. Ze bevatten parallellen met de profeten: Haggaï, Zacharja en Maleachi en tonen ons de vervulling van de beloften uit Jeremia, Ezechiël en Daniël (Jr25:11-12; 29:10; Ez37:1-14; Dn9:2). Net als in alle andere oude culturen in het Midden-Oosten kende men ook in Juda geen scheiding tussen politiek en godsdienst. Beiden waren onlosmakelijk met elkaar verweven. Na koning Salomo werd het koninkrijk Israël in twee rijken gesplitst: een noordelijk tienstammenrijk en een zuidelijk tweestammenrijk. Samaria, de hoofdstad van het noordrijk werd 722v.Chr. door de Assyrische legers veroverd en weggevoerd in ballingschap. Het zuidrijk bleef bestaan tot 586v.Chr. toen de Babyloniërs het in de ballingschap wegsleepte. De enige die achterbleven op dat moment waren de 'armen van het volk van het land' (2Kn24:14; 25:12; Jr40:7; 52:15-16).

Ongeveer vijftig jaar later (539v.Chr.) werden de Babyloniërs door de Perzen overwonnen, en mochten de Joden terugkeren naar hun vroeger land. 50.000 Joden gebruikten deze gelegenheid. Ea en Ne geven een thematisch verslag over de terugkeer van een deel van het volk. De personen Ezra als Nehemia treden op in dezelfde tijd en zijn tijdgenoten van elkaar (Ne8:9; 12:26, 36-38). Ondanks dat zij belangrijke en sterke mannen zijn, blijft Gods omgang met zijn volk Israël centraal in deze werken. In het middelpunt staat de vraag naar de identiteit van de gemeenschap: wat is Juda eigenlijk? Het thema van de reiniging van de eigen gemeenschap loopt vandaar als een rode draad door Ea-Ne heen en bereikt zijn hoogtepunt in Ea9-10 en Ne13.

Commentaar op Ezra

Tip: Klik het reclame-menu aan de rechterzijkant weg om de tekst beter te lezen. Je kunt het onderstaande menu gebruiken om door het document te navigeren. Voor meer info: neem contact op.